Mijn toekomstige schoonmoeder keek me in de ogen en zei: “Over mijn lijk loopt je broer met je door dat gangpad.” Mijn broer heeft het syndroom van Down. Ze dacht dat ik zou ontploffen aan de eettafel. In plaats daarvan belde ik de volgende ochtend om 8.00 uur mijn trouwfotograaf. Mijn vader was elf maanden weggeweest. Ik kon nog steeds nauwelijks het woord ‘papa’ zeggen zonder dat mijn keel dichtsloeg. Toen vroeg mijn 31-jarige broer Nathan stilletjes: “Kan ik papa’s werk doen?” Voir plus

klopt niet.’ Ik lachte door mijn tranen heen. ‘Ik ben er klaar voor.’ ‘Goed.’

De deuren gingen open en er stonden honderdveertig gasten. Ik zag Daniel vooraan, mijn moeder al huilend op de eerste rij, Margaret twee stoelen verderop – en toen zag ik niemand meer behalve Nathan. Hij begon zachtjes te tellen. « Eén. » Stap. « Twee. » Stap. « Drie. » Ik kneep in zijn arm. Hij keek me aan. « Te snel? » « Nee. » « Ik heb geoefend. » « Ik weet het. » Lena’s fotografen bewogen zich stil om ons heen. Hij haastte zich nooit, vergat nooit, liet nooit los. Halverwege begon zijn mond te trillen en ik