Mijn toekomstige schoonmoeder keek me in de ogen en zei: “Over mijn lijk loopt je broer met je door dat gangpad.” Mijn broer heeft het syndroom van Down. Ze dacht dat ik zou ontploffen aan de eettafel. In plaats daarvan belde ik de volgende ochtend om 8.00 uur mijn trouwfotograaf. Mijn vader was elf maanden weggeweest. Ik kon nog steeds nauwelijks het woord ‘papa’ zeggen zonder dat mijn keel dichtsloeg. Toen vroeg mijn 31-jarige broer Nathan stilletjes: “Kan ik papa’s werk doen?” Voir plus

is, starend naar de tafel, met zijn duim over zijn mok wrijvend, drie keer « Dus… » zeggend voordat hij besluit dat het wel even kan wachten. Maar die avond kon het niet wachten. « Kan ik papa’s taakje overnemen? Op de bruiloft. » Ik dacht dat hij bedoelde het uitdelen van de programmaboekjes. « Welk taakje? » Hij keek me aan alsof ik expres traag reageerde. « Ik bedoel, met je meelopen. Door het middenstuk. »

Mijn vader was elf maanden geleden overleden. Nathan is eenendertig, heeft het syndroom van Down, en hij en mijn vader waren onafscheidelijk – zaterdagen in de garage, dezelfde koffiemok, dezelfde flauwe grappen