Mijn toekomstige schoonmoeder keek me in de ogen en zei: “Over mijn lijk loopt je broer met je door dat gangpad.” Mijn broer heeft het syndroom van Down. Ze dacht dat ik zou ontploffen aan de eettafel. In plaats daarvan belde ik de volgende ochtend om 8.00 uur mijn trouwfotograaf. Mijn vader was elf maanden weggeweest. Ik kon nog steeds nauwelijks het woord ‘papa’ zeggen zonder dat mijn keel dichtsloeg. Toen vroeg mijn 31-jarige broer Nathan stilletjes: “Kan ik papa’s werk doen?” Voir plus

de processie.’ ‘Wat is daarmee?’ vroeg Daniel. ‘Loopt Nathan nog steeds met Sarah?’ ‘Ja.’ Ze glimlachte voorzichtig, niet hartelijk. ‘Hij mag natuurlijk komen. Niemand zegt dat hij niet mag komen.’ ‘Mam—’ ‘Ik zeg dat hij er niet per se op hoeft te staan. Lieve schat, denk praktisch. Het is niet één foto. Het is de hele reeks foto’s in het gangpad, het album, de vergroting, en ook wat er boven onze open haard komt te hangen.’ Ik keek haar strak aan. ‘Zijn gezicht zal op elk frame te zien zijn. Daar kijk je veertig jaar lang naar. Ik wil die