Mijn toekomstige schoonmoeder keek me in de ogen en zei: “Over mijn lijk loopt je broer met je door dat gangpad.” Mijn broer heeft het syndroom van Down. Ze dacht dat ik zou ontploffen aan de eettafel. In plaats daarvan belde ik de volgende ochtend om 8.00 uur mijn trouwfotograaf. Mijn vader was elf maanden weggeweest. Ik kon nog steeds nauwelijks het woord ‘papa’ zeggen zonder dat mijn keel dichtsloeg. Toen vroeg mijn 31-jarige broer Nathan stilletjes: “Kan ik papa’s werk doen?” Voir plus

Toen de laatste zin: ‘Dus dat is wat ik doe.’

Ik weet niet meer of ik daarna nog rechtop kon staan. Ik herinner me Daniels hand op mijn rug, mijn moeder die openlijk snikte, pater Michael die zijn bril afzette en Nathan die het papier heel zorgvuldig opvouwde voordat hij vroeg: « Moet ik nu gaan zitten? » Iedereen lachte met tranen in de ogen. « Ja, » bracht ik eruit. Hij ging naast mijn moeder zitten. De ceremonie ging verder. Margaret zei geen woord – niet over Nathan, niet over de foto’s, niet over die dag.

Wat stond er op het tweede album?

Acht