Mijn toekomstige schoonmoeder keek me in de ogen en zei: “Over mijn lijk loopt je broer met je door dat gangpad.” Mijn broer heeft het syndroom van Down. Ze dacht dat ik zou ontploffen aan de eettafel. In plaats daarvan belde ik de volgende ochtend om 8.00 uur mijn trouwfotograaf. Mijn vader was elf maanden weggeweest. Ik kon nog steeds nauwelijks het woord ‘papa’ zeggen zonder dat mijn keel dichtsloeg. Toen vroeg mijn 31-jarige broer Nathan stilletjes: “Kan ik papa’s werk doen?” Voir plus

weken later kwam het album binnen. De eerste was prachtig. De tweede was nog beter – het opende met Nathan die zich klaarmaakte, de manchetknopen, het checken van de tijd, alleen staand bij de kerkdeuren met zijn arm uitgestrekt. Dan de wandeling, pagina na pagina, zijn geconcentreerde gezicht, mijn hand op zijn arm, zijn lippen die bewogen terwijl hij telde, het moment dat hij me halverwege aankeek, Daniels omhelzing, en toen de toespraak – een dubbele pagina van Nathan bij het altaar met het papier in beide handen, de banken achter hem wazig van de tranen. Ik huilde opnieuw.

De zondag daarop